Het zelfvervullend zelfstigma

Het zelfvervullend zelfstigma

Het is ontegenzeglijk waar dat ik een beetje gek ben. De combinatie van heel veel angst en zenuwachtigheid met gedrevenheid, impulsiviteit, nieuwsgierigheid en eigenwijsheid maakt vaak een wat bizarre indruk. Ik ben een echte neuroot. Toch is dat op zichzelf geen ziekte. Wat mij ziek maakt is de combinatie van veel angst voor het oordeel van anderen, en dat ik toch vrij vaak gemerkt heb dat andere mensen denken dat ik gek ben: Ik heb vaak vage maar geïrriteerde uitlatingen gehoord over mijn gedrag, vooral dat het te nerveus, gespannen en onzeker is en dat het al helemaal nergens op slaat dat wat ik dan af en toe toch nog allemaal durf te doen of te zeggen. Soms gaan mensen dan allerlei theorieën verzinnen over hoe dat in vredesnaam mogelijk is, wat er regelmatig toe geleid heeft dat ik werd uitgemaakt voor iedere psychische stoornis die mensen toevallig bij naam kenden. Dit vaak ook nog min of meer “discreet, goedbedoelend en vriendelijk” gebracht. De weg naar de hel was dus weer eens geplaveid met goede bedoelingen.

Zo heb ik dus, ondanks dat ik in behoorlijk hoge mate in staat ben om tegen angst in te gaan, een serieuze sociale fobie en zelfs een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis ontwikkeld. Toch leidt dat niet op zichzelf tot zelfmoordpogingen. Wat mij tot zo’n wanhoopsdaad dreef is, dat ik verkeerd gediagnosticeerd werd. De misdiagnose is het perfecte succesrecept om een persoon met neurotische aanleg echt knetterend krankzinnig te maken, vooral als de persoon in kwestie probeert om het verstand te gebruiken. Want door de misdiagnose wordt iemand die onzeker van zichzelf is, gedwongen iets in zichzelf te herkennen dat hij of zij niet in zichzelf kan herkennen omdat het ook niet zo is. Dit is het soort opdracht waarmee computerprogramma’s crashen en iemand die wanhopig probeert om het verstand te gebruiken om dit probleem om te lossen merkt dat het ook leidt tot het compleet crashen van het verstand! Ik werd volledig beheerst door angst.

Het duurde ondraaglijk lang voordat ik een psychiater vond die mij begreep. En pas daarna kon ik beginnen aan de lange weg terug naar een volwaardig leven.

Eén van de belangrijkste dingen die mij nu te doen staat op die weg terug is het bestrijden van mijn zelfstigma. Ik heb het gevoel dat ik door mijn gedrag, mijn psychiatrisch verleden en mijn huidige maatschappelijke positie van professioneel zenuwpatiënt die een uitkering trekt, voor mezelf niet kan ontkennen dat het echt waar is dat ik gek ben, en dat andere mensen dat ook onmiddellijk zullen denken.

Als mensen eenmaal denken dat ik gek ben, is er geen werkelijke communicatie meer mogelijk! Van die gedachte word ik nog veel nerveuzer dan ik van mezelf al ben. Ik word extreem angstig in situaties waarin voor anderen geen enkel gevaar waarneembaar is. Dit wekt in ieder geval al de indruk dat er psychisch iets goed verkeerd moet zitten bij mij. En dan wordt mijn redelijk denken ook nog ondermijnd door mijn angstige toestand. Redeneren kan ik nog vrij aardig, maar mijn interpretaties worden flink beïnvloed door de emotie. Mijn spreekstijl wordt vaak geagiteerd en heeft een tempo dat niemand nog kan volgen. Of ik durf helemaal niet meer te communiceren en kan dan zonder toelichting op de vlucht slaan. Dit soort gedrag lijkt me buitengewoon geschikt om mee gestigmatiseerd te worden. En waarom is mijn gedrag nu zo veel meer gestoord dan het eigenlijk alleen maar iets te nerveuze gedrag dat ik van nature heb? Ja, omdat ik zo vreselijk bang ben om gestigmatiseerd te worden!!!

 

Bianca van Beugen

You are donating to : Greennature Foundation

How much would you like to donate?
$10 $20 $30
Would you like to make regular donations? I would like to make donation(s)
How many times would you like this to recur? (including this payment) *
Name *
Last Name *
Email *
Phone
Address
Additional Note
paypalstripe
Loading...